05-12-2008 11:00,
Columns,
,
Stuur door,
Beleggers worden verleid door modes en trends. Want vrijwel alles in de wereld is aan trends en mode onderhevig, met dank aan slimme marketeers. Op die manier creëer je altijd weer een nieuwe reden om mensen - bewust of onbewust - iets te laten kopen. Ook de financiële wereld is dus niet wars van dit fenomeen, alleen is het de vraag of u daar als belegger altijd blij mee moet zijn.
Het verkopen van fondsen is ook een vorm van marketing en de fondsaanbieders proberen u te verleiden met de nieuwste modes en trends. U zou toch eens het potentiële rendement missen. Ik kan er over meepraten, want wij worden jaarlijks overstelpt met een lading nieuwe beleggingsfondsen die allemaal strijden om de begerige euro’s van beleggers. Meestal wijzen we ze de deur omdat ze niets toevoegen aan wat er al is. Daarbij is er veel aandacht om in nieuwe fondsen te stappen, maar weinig tot helemaal geen aandacht wanneer er je weer uit moet stappen.
10.000 fondsen
Ooit was beleggen heel eenvoudig. Beleggen was totaal niet populair bij het grote publiek, beleggers hoefden niet verleid te worden. Beleggingsproducten bestonden niet, op een paar beleggingsfondsen na. Robeco had ooit vier producten: Robeco (aandelen), Rorento (obligaties), Rodamco (vastgoed) en Roparco (sparen). Heerlijk overzichtelijk allemaal. Nu heeft Robeco er tientallen en zijn ze niet de enige. Als ik de database van Morningstar bekijk, zie ik dat er in Nederland alleen ruim 10.000 beleggingsfondsen zijn geregistreerd. Daar zitten wel wat dubbeltellingen tussen - het gevolg van varianten van dezelfde fondsen -, maar het zijn er nog steeds belachelijk veel.
Eén kritische blik op dit ongelooflijke fondsenaanbod en een opmerkelijk inzicht ontstaat: van die 10.000 beleggingsfondsen bestaat slechts 20% tien jaar of langer. Van deze 2.000 fondsen zijn er slechts zo’n 250 die een gemiddeld rendement van 6 procent of meer hebben behaald. Grofweg kunt u hieruit twee conclusies trekken: ten eerste dat er een ongelooflijk groot aanbod aan fondsen is bijgekomen in de afgelopen tien jaar. En ten tweede dat slechts een gering aantal fondsen op lange termijn een goed gemiddeld rendement laat zien, althans goed genoeg om op te wegen tegen de risico’s die u ervoor moest lopen. Feit blijft dat er simpelweg te veel fondsen zijn om als particuliere belegger een rationele keuze te kunnen maken. Er zijn meer fondsen dan er aandelen en obligaties zijn. Dat is bijna de wereld op z’n kop.
Keuzes uitbesteden
Kan ik nu beter in Europa beleggen of in Azië? Of toch maar in Latijns-Amerika of allemaal... Ook de keuzemogelijkheid maakt veel beleggers onzeker en door onzekerheid gaan ze handelen. Ze kopen het ene fonds, verkopen het andere. Maar eigenlijk willen veel mensen helemaal niet kiezen. Of althans zo min mogelijk. Was een beleggingsfonds niet ooit bedoelt om juist niet te hoeven kiezen? Een aandelenfonds dat wereldwijd belegt en een obligatiefonds dat in obligaties belegt? Of nog simpeler: één mixfonds dat belegt in aandelen en obligaties?
Een belegger die zo min mogelijk wil kiezen zou daarom heel veel fondsen links kunnen laten liggen en zich alleen maar hoeven concentreren op fondsen waarbij zoveel mogelijk keuzes uitbesteed zijn. Als een belegger in aandelen zou willen beleggen, dan kan deze volstaan met een goed presterend wereldwijd beleggend aandelenfondsen op lange termijn. Op deze manier zijn de keuzes zo veel mogelijk uitbesteed. Land, regio, sector en bedrijf worden immers door de fondsmanager gemaakt.
Hetzelfde geldt voor obligaties, mixfondsen en alternatives. Een belegger zou zich dan veel meer kunnen bezighouden met de samenhang van de verschillende fondsen onderling binnen de portefeuille. Bijvoorbeeld door naast het aandelenfonds een fonds op te nemen dat juist weinig tot geen samenhang vertoont met aandelen, zoals een managed futures fonds. Vanwege deze de-correlatie (ook wel negatieve correlatie genoemd) met aandelen, had u in slechte aandelenjaren een dempend effect op uw portefeuille gehad.
Dus met een aantal verschillende beleggingsfondsen die elk totaal iets anders doen, zou u een gebalanceerde portefeuille kunnen samenstellen. Terugkijken is natuurlijk altijd makkelijker dan vooruitkijken. Met een aantal fondsen had u in de afgelopen tien jaar geen enkele trend of mode hoeven volgen en niet hoeven switchen naar een ander fonds. Met slechts een aantal niet-modieuze en niet-trendy beleggingsfondsen had u het gros van de beleggers dus met vlag en wimpel verslagen. Ja, ik weet het ‘als-dan-had’. Maar het is wel een belangrijk inzicht die voortkomt uit ervaring en know-how over de fondsindustrie en het gedrag van beleggers.
Naar column overzicht